Ana Sayfa » Cumhuriyet Gazetesi Salı Kitapları » Alice Harikalar Ülkesinde : 19


ALICE HARİKALAR ÜLKESİNDE

LEWIS CARROLL

DÜNYA KLASİKLERİ DİZİSİ: 18


Balık-Uşak, koltuğunun altından, hemen hemen kendi boyunda bir zarf çıkardı, ötekine vererek ciddi bir sesle “Düşes içindir. Kraliçe hazretleri bir kroke partisine çağırıyorlar” diye söze başladı. Kurbağa-Uşak da aynı ciddilikle, yalnızca sözcüklerin yerini değiştirerek yineledi: “Kraliçe hazretlerindendir, Düşesi bir kroke partisine çağırıyorlar.”
Sonra ikisi de selam vermek için eğildiler, bu arada takma saçlarının büklümleri birbirine dolaştı.
Alice buna o kadar çok güldü ki, sesini duymasınlar diye yine koruya kaçtı. Gözetlemek için yeniden çıktığı zaman, Balık-Uşak gitmişti, öteki de kapının önünde yere oturmuş sersem sersem havaya bakıyordu.
Alice çekine çekine gidip kapıyı vurdu. Uşak “Nafile vuruyorsun” dedi. “Çünkü birincisi, ben de kapının dışındayım; ikincisi, içerdekiler öyle gürültü ediyorlar ki kapının çalındığını zor işitirler.” Gerçekten de içerden garip sesler geliyordu, kesilmeyen bir uluma ve aksırma, ikide birde sanki çaydanlık yahut bir tabak tuzla buz oluyormuş gibi bir şangırtı.
Alice “Öyleyse içeri nasıl girerim acaba?” dedi.
Uşak ona aldırmaksızın “Eğer kapı aramızda olsaydı, o zaman vurmanın bir anlamı olurdu. Söz gelişi, sen içerde olsaydın kapıyı vururdun, ben de açar, seni dışarı çıkardım” dedi. Hem konuşuyor, hem de hep havaya bakıyordu, Alice bunu onun kabalığına verdi. Kendi kendine “Ama belki de başka türlü yapamıyordur, çünkü gözleri hemen hemen başının tepesinde” diye düşündü. “Bari, sorulanlara olsun yanıt verse” dedi, sonra sesini yükselterek yine sordu “içeri nasıl gireyim?”
Uşak “Ben burada oturacağım” dedi. “Yarına kadar…”
Tam o sırada evin kapısı açıldı ve koca bir tabak Uşağın kafasına doğru ok gibi fırladı. Ta burnunun ucundan geçerek az ötedeki bir ağaca çarptı, paramparça oldu.
Uşak, hiçbir şey olmamış gibi “…hatta belki öbür güne kadar” diye sözünü sürdürdü.
Alice sesini biraz daha yükselterek gene sordu “İçeri nasıl gireyim?”
Uşak “Ondan önce sorulacak bir şey var” dedi, “içeri girmen isteniyor mu bakalım?”
Şüphesiz, ilk sorulacak buydu, ama Alice kendisine bunun söylenmesinden hiç hoşlanmamıştı, kendi kendine mırıldandı: “Mübareklerin hepsi de laf yarışına ne meraklı. İnsanı deli edecekler nerdeyse!”
Uşak sözlerini biraz değişik biçimde yinelemek için iyi bir fırsat çıktığını görmüştü. “Burada, günlerce, günlerce oturacağım” diyordu.
Alice “Peki ama ben ne yapayım?” dedi.
Uşak “Ne istersen onu” diyerek ıslık çalmaya başladı.
Alice “Bununla konuşmak da boşuna” diye üzgün üzgün söylendi. “Aptalın biri!” Sonra kapıyı açıp içeri girdi.
Kapı bir baştan öbür başa dumanla dolu koca bir mutfağa açılıyordu. Düşes, ortada üç ayaklı bir iskemleye oturmuş, bir bebek emziriyor, Aşçı da ocağa eğilmiş, içinde herhalde çorba bulunan bir kazanı karıştırıyordu.
Aksıracağı gelen Alice kendi kendine “Belli ki çorbanın biberi fazla kaçmış” dedi.
«   01   ...    09   10   11   12   13   14   15   16   17   18   19   20   21   22   23   24   25   26   27   28   29   ...    50   »