´╗┐ Ana Sayfa ┬╗ Cumhuriyet Gazetesi Sal─▒ Kitaplar─▒ ┬╗ Apartman - II : 41


APARTMAN - II

ÉMILE FRANÇOIS ZOLA

D├ťNYA KLAS─░KLER─░ D─░Z─░S─░: 81


- Evet, madam.
- Peki, ne oldu? Nesi var?
- O kad─▒n t├╝m e┼čyalarla birlikte onu b─▒rak─▒p ka├žm─▒┼č. Ben gitti─čimde d├Ârt duvar aras─▒nda elinde bir mumla kalm─▒┼čt─▒.
Clotilde anlay─▒nca rahatlad─▒ ama y├╝z├╝nde sevinmi┼č bir anlat─▒m yoktu. Babas─▒n─▒n derdi yetmiyormu┼č gibi, bu y├╝zden kocas─▒yla yak─▒nla┼čmak zorunda kalacakt─▒. Onu biliyordu, ┼čimdi d─▒┼čarda bir evi olmad─▒─č─▒ i├žin ├╝st├╝nden kalkmayacakt─▒. G├Ârevine sayg─▒l─▒ bir kad─▒n oldu─ču i├žin bu i─čren├ž i┼če nas─▒l katlanaca─č─▒n─▒ d├╝┼č├╝n├╝p titriyordu. Bir an piyanoya bakt─▒─č─▒nda g├Âz├╝nden iki damla ya┼č akt─▒. Octave'a d├Ând├╝:
- Te┼čekk├╝rler, m├Âsy├Â.
─░kisi de M├Âsy├ Vabre'─▒n odas─▒na ge├žtiler. Duveyrier, sararm─▒┼č bir y├╝zle Doktor Juillerat'n─▒n a├ž─▒klamalar─▒n─▒ dinliyordu. Hasta ├žok ciddi bir kriz ge├žirmi┼čti; belki sabaha kadar ya┼čayabilirdi ama hi├ž umut yoktu. Clotilde yakla┼č─▒rken bunu duyunca bir sandalyeye y─▒─č─▒ld─▒, zaten ─▒slak olan mendiliyle g├Âzlerini sildi. Ama biraz g├╝├ž bulup doktora babas─▒n─▒n bilincinin yerine gelip gelemeyece─čini sordu. Doktor bundan da ku┼čkuluydu; ama sorunun amac─▒n─▒ bildi─či i├žin M├Âsy├ Vabre'─▒n t├╝m i┼člerini daha ├Ânce yoluna koymu┼č oldu─čunu sand─▒─č─▒n─▒ s├Âyledi. Akl─▒ Cerisaie Soka─č─▒'nda kalm─▒┼č olan Duveyrier bu s├Âz ├╝zerine ay─▒ld─▒. Kar─▒s─▒na bakt─▒ktan sonra, M├Âsy├ Vabre'─▒n i┼člerinden kimseye s├Âz etmedi─čini s├Âyledi. Kar─▒ koca bir┼čey bilmiyorlard─▒; yaln─▒zca ├žocuklar─▒ Gustave i├žin baz─▒ s├Âzler vermi┼čti. Ne olursa olsun, bir vasiyetname varsa onu bulurlard─▒.
- Di─čer aile bireylerine haber verildi mi? diye sordu doktor.
- Tanr─▒m, hay─▒r! dedi Clotilde. O kadar ani oldu ki. ─░lk d├╝┼č├╝ncem kocam─▒ ├ža─č─▒rtmak oldu.
Duveyrier ona bakt─▒; ┼čimdi art─▒k anla┼č─▒yorlard─▒. Saat bire geliyordu. Doktor yapacak bir ┼čeyi olmad─▒─č─▒n─▒ s├Âyleyerek gitmek istiyordu; yar─▒n sabah erkenden gelecekti. Octave'la birlikte ├ž─▒karlarken Madam Duveyrier gen├ž adam─▒ ├ža─č─▒rd─▒:
- Yar─▒na kadar bekleyin, olur mu? diye f─▒s─▒ldad─▒. Sabah bir bahaneyle Berthe'i bana g├Ânderirsiniz; Valerie'yi de ben ├ža─č─▒rt─▒r─▒m. Karde┼člerime onlar haber verirler. Bize art─▒k uyku yok, bari o zavall─▒lar bu gece rahat uyusunlar.
Ve kad─▒n, ya┼čl─▒ adam─▒n h─▒r─▒lt─▒lar─▒yla kesilen gecenin sessizli─činde kocas─▒yla yaln─▒z kald─▒.
( 11 )
Ertesi sabah Octave saat sekizde uyan─▒p a┼ča─č─▒ indi─činde t├╝m apartman─▒n, mal sahibinin ge├žirdi─či krizden ve umutsuz durumundan haberdar oldu─čunu g├Ârd├╝. Ama kimse ya┼čl─▒ adamla ilgilenmiyordu; konu┼čmalar miras ├╝zerineydi.
Pichonlar k├╝├ž├╝k yemek odalar─▒nda kahvalt─▒ ediyorlard─▒. Jules Octave'a seslendi:
- Baksan─▒za, bu ko┼čturmacaya ne diyorsunuz? Bir vasiyetname var m─▒ym─▒┼č?
Octave yan─▒t vermeden haberi kimden duyduklar─▒n─▒ sordu. Marie f─▒r─▒nc─▒dan getirmi┼čti; ayr─▒ca hizmet├žiler arac─▒l─▒─č─▒yla alt katlardan dalga dalga yay─▒l─▒yordu. Gen├ž kad─▒n ├žocu─čuna yemek yedirirken s├Âze kar─▒┼čt─▒:
- Ah! B├╝t├╝n bu servet! Bize de y├╝zde biri d├╝┼čseydi. Ama ne gezer!
Octave'─▒n gidece─čini g├Âren kad─▒n ekledi:
«   01   ...    31   32   33   34   35   36   37   38   39   40   41   42   43   44   45   46   47   48   49   50   51   ...    64   »   


´╗┐