´╗┐ Ana Sayfa ┬╗ Yolculamak ┬╗ G─▒lgam─▒┼č Destan─▒ : 04


GILGAMI┼× DESTANI

ANON─░M

D├ťNYA KLAS─░KLER─░ D─░Z─░S─░: 20


Tufan ├Âyk├╝s├╝ ve Nuh'un (2) tufandan kurtulduktan sonra ├Âl├╝ms├╝zl├╝─č├╝ elde etmesi d├╝┼č├╝ncesi, t├╝m├╝yle S├╝merlerin mal─▒d─▒r.
III.
G─▒lgam─▒┼č destan─▒ndaki ki┼čilikler, Tanr─▒larla insanlar aras─▒nda bulunan kahramanlard─▒r. ─░┼čte bu durumda trajik bir d├╝┼čmanl─▒k ortaya ├ž─▒k─▒yor. ├ľl├╝m sorununun bu gibi ki┼čiliklerde, ba┼čka kimselere g├Âre, daha ye─čin, daha ac─▒ verici bir nitelik ald─▒─č─▒ g├Âze ├žarp─▒yor.
Bu kahramanlar─▒n do─črudan do─čruya i┼člerine kar─▒┼čan tek tanr─▒├ža, G─▒lgam─▒┼č'a ├ó┼č─▒k olan ─░┼čtar'd─▒r. Bu tanr─▒├ža k─▒┼čk─▒rt─▒ld─▒─č─▒ndan, her iki kahraman g├╝nahl─▒ say─▒l─▒yor. Bu g├╝nahl─▒l─▒k y├╝z├╝nden de yeniden trajik bir d├╝┼čmanl─▒k do─čuyor. Fakat ozan, bu g├╝nah─▒ ciddi bir g├╝nah saymam─▒┼čt─▒r. ├ç├╝nk├╝ ozan, kahramanlar─▒n davran─▒┼člar─▒nda g├╝nah olacak bir yan bulmamaktad─▒r. ┼×air, Engidu'yu i┼čledi─či g├╝nahtan dolay─▒ de─čil, rastlant─▒sall─▒kla, eski tanr─▒lar─▒n kurduklar─▒ d├╝zene kar┼č─▒ geldi─či i├žin ├Âld├╝rm├╝┼čt├╝r.
Ozan─▒n tanr─▒lara kar┼č─▒ davran─▒┼č─▒, ├Âzellikle tufan ├Âyk├╝s├╝nde g├Âze ├žarpar. Burada tanr─▒lar, yak─▒lan adak t├╝ts├╝lerin kokusunu almakta b├╝y├╝k bir h─▒rs g├Âsteriyorlar. Ana tanr─▒├ža ─░┼čtar ise bir kocakar─▒ gibi ├žene ├žal─▒yor, d├╝┼č├╝nmeden yapt─▒─č─▒ k├Ât├╝l├╝k, Ea'n─▒n kurnazl─▒─č─▒yla gideriliyor. Tanr─▒lar iki k├╝meye ayr─▒l─▒yorlar. Tanr─▒ Enlil, her iki yan aras─▒nda arabuluculuk yap─▒yor.
Ozan─▒n sayg─▒ g├Âsterdi─či biricik tanr─▒, G─▒lgam─▒┼č'a yol g├Âsteren G├╝ne┼č Tanr─▒s─▒'d─▒r. Ozan sayg─▒yla kar─▒┼č─▒k bir korku i├žinde, bilinmeyen bir ge├žmi┼čte tanr─▒lar─▒n kendi kendilerine ve insanlara koyduklar─▒ de─či┼čmez yasalardan s├Âz ediyor. Ama ozan─▒n bu konuda ileri s├╝rd├╝─č├╝ d├╝┼č├╝nceler, ac─▒ alaydan kendisini kurtaramayan yazg─▒ya boyun e─čmekten ba┼čka bir ┼čey de─čildir. Homeros'ta oldu─ču gibi, tanr─▒lar insanlar─▒n ya┼čamlar─▒n─▒ yukar─▒dan y├Ânetiyorlar, ama bunlar h─▒rslar─▒n─▒n ve kurduklar─▒ d├╝zenlerin etkisi alt─▒ndad─▒rlar. Buna kar┼č─▒l─▒k insan kahramanlar (G─▒lgam─▒┼č ve Engidu), davran─▒┼člar─▒yla ta┼čk─▒nl─▒k yapan birer su├žsuz ├žocuk gibidirler.
G─▒lgam─▒┼č, ├Âyk├╝n├╝n ilerleyi┼či s─▒ras─▒nda, derece derece her ┼čeyi bilen bir ki┼či olarak g├Âze ├žarpar. G├Ârd├╝─č├╝ i┼člerin hepsi, hep hesapl─▒, ak─▒ll─▒ca verilen kararlardan do─čmu┼č de─čildir. Birinci kez i├žg├╝d├╝s├╝yle harekete ge├žiyor, her zaman da ba┼čar─▒l─▒ oluyor. ├ç├╝nk├╝ tanr─▒lar kendisine yard─▒m ediyorlar. ─░kincisinde yine i├žg├╝d├╝s├╝yle davran─▒yor; bunda ba┼čar─▒s─▒zl─▒klarla kar┼č─▒la┼č─▒yor. ├ç├╝nk├╝ destanda g├Âr├╝len sonsuz d├╝zene ve yasaya kar┼č─▒ sava┼č─▒yor. Bu ba┼čar─▒s─▒z sava┼č─▒n sonunda d├╝nya gezisinden d├Ânen G─▒lgam─▒┼č, Babillilere her ┼čeyi anlatan, her ┼čeyi bilen bir Bilgelik Tanr─▒s─▒ olarak g├Âr├╝n├╝yor. Ama sonraki ku┼čaklar, G─▒lgam─▒┼č ├Âyk├╝s├╝n├╝n b├╝sb├╝t├╝n k├Ât├╝mser ve hi├ž kimseyi doyurmayan bir sonla bitmesini be─čenmiyorlar.
Sonraki G─▒lgam─▒┼č s├Âylencesinde, G─▒lgam─▒┼č sonunda ├Âl├╝r. Ama yeralt─▒ d├╝nyas─▒nda en y├╝ksek konumu al─▒r. Bu konum, ├Âl├╝ler mahkemesinin ba┼č yarg─▒├žl─▒─č─▒d─▒r. O, cehennemde, yery├╝z├╝nde kendisinin koruyucusu olan G├╝ne┼č Tanr─▒s─▒ ad─▒na yarg─▒lar. B├Âylece G─▒lgam─▒┼č'─▒n ki┼čili─čini g├Âz ├Ân├╝ne getirirsek, onun ├Âzyap─▒s─▒n─▒, ├Âzyap─▒s─▒n─▒n geli┼čme ├žizgisini elden geldi─čince anlatm─▒┼č oluruz.
Tanr─▒lar d─▒┼č─▒nda, destanda rol├╝ olan ├Âteki ki┼čiler yumu┼čak ├žizgilerle ├žizilmi┼č olmakla birlikte, ola─čan├╝st├╝ bir ├Âzyap─▒ya ya da bu ├Âzyap─▒n─▒n geli┼čmesine ba─čl─▒ de─čillerdir. ├ľrne─čin orospu, mesle─činin herhangi bir ├Âzel yan─▒n─▒ temsil ediyor. Bir do─ča ├žocu─ču olan Engidu, t├╝m├╝yle ayr─▒ bir y├Ântemle betimleniyor. Bu do─ča ├žocu─čunun orospudan ald─▒─č─▒ insansal zevkten sonra, birlikte ya┼čad─▒─č─▒ hayvanlar kendisinden tiksinip uzakla┼č─▒yorlar. Bu sahne, destan─▒n en etkili, en g├╝├žl├╝ noktas─▒d─▒r.
«   01   02   03   04   05   06   07   08   09   10   11   12   13   14   ...    46   »   


´╗┐