´╗┐ Ana Sayfa ┬╗ Yolculamak ┬╗ Yol Arkada┼č─▒m (├ľyk├╝ler) : 14


YOL ARKADA┼×IM (├ľyk├╝ler)

MAKS─░M GORK─░

D├ťNYA KLAS─░KLER─░ D─░Z─░S─░: 83


ÔÇť- He-hey! ┼×imdi ayaklar─▒na kapanabilirim i┼čte gururlu krali├že!ÔÇŁ diye hayk─▒rd─▒. Yere at─▒ld─▒ ve dudaklar─▒n─▒ ├Âl├╝ Radda'n─▒n ayaklar─▒na bast─▒rarak ├Âylece kald─▒. Bizler ┼čapkalar─▒m─▒z─▒ ├ž─▒karm─▒┼č, sessizce duruyorduk.
B├Âyle bir durumda ne yapars─▒n ┼čahinim? Haydi bakal─▒m! Nur, ÔÇťBa─člayal─▒m onuÔÇŽÔÇŁ diyecek oldu, fakat hi├žbirimizin Loyko Zobar'─▒ ba─člamaya kalkmayaca─č─▒n─▒, i├žimizin b├Âyle bir ┼čey g├Ât├╝rmeyece─čini o da biliyordu. Elini sallayarak bir k─▒y─▒ya ├žekildi. Danilo, Radda'n─▒n bir yana f─▒rlatt─▒─č─▒ b─▒├ža─č─▒ yerden ald─▒, a─čarm─▒┼č b─▒y─▒klar─▒n─▒ oynatarak uzun uzun bakt─▒ ona. ├ťzerinde Radda'n─▒n kan─▒ kurumam─▒┼čt─▒ daha. ─░nad─▒na e─čri, inad─▒na sivri bir b─▒├žakt─▒ bu. Sonra Zobar'a yakla┼čt─▒, b─▒├ža─č─▒ onun s─▒rt─▒na, tam kalbinin hizas─▒na saplad─▒. Eski asker Danilo, Radda'n─▒n babas─▒yd─▒ ne de olsa!
Loyko, Danilo'ya d├Ânerek; a├ž─▒k, anla┼č─▒l─▒r bir sesle:
ÔÇť- Bak hele!ÔÇŁ dedi ve Radda'ya yeti┼čmeye gitti.
├ľylece bakakald─▒k. Radda elindeki bir tutam sa├ž─▒ g├Â─čs├╝ne bast─▒rm─▒┼č, a├ž─▒k g├Âzleri mavi g├Âky├╝z├╝ne dikili, yat─▒yordu. Onun ayaklar─▒n─▒n ucunda da yi─čit Loyko Zobar uzan─▒yordu. Per├žemleri da─č─▒lm─▒┼č, y├╝z├╝ g├Âr├╝nmez olmu┼čtu.
Derin bir d├╝┼č├╝nceye dalm─▒┼čt─▒k hepimiz. Ya┼čl─▒ Danilo'nun b─▒y─▒klar─▒ titriyordu. G├╝r ka┼člar─▒n─▒ ├žatm─▒┼č, g├Âzlerini g├Âky├╝z├╝ne dikmi┼č, bir ┼čey s├Âylemeden ├Âylece duruyordu. Akbaba gibi apak bir adam olan Nur, y├╝z├╝koyun yere uzanm─▒┼č, zay─▒f omuzlar─▒ sars─▒la sars─▒la a─čl─▒yordu.
A─članacak ┼čeydi bu ┼čahinim!
-ÔÇŽ Gidiyorsan dosdo─čru kendi yolundan git, bir yana sapay─▒m deme. Hayat dedi─čin budur i┼čte, gerisine kulak asma!ÔÇŽ
Makar sustu. ├çubu─čunu t├╝t├╝n kesesine yerle┼čtirerek gocu─čunun ├Ân├╝n├╝ ├Ârtt├╝. Damla damla bir ya─čmur serpi┼čtirmeye, r├╝zg├ór ┼čiddetlenmeye ba┼člam─▒┼čt─▒. Deniz bo─čuk, k─▒zg─▒n bir sesle g├╝rl├╝yordu. Atlar, birbiri arkas─▒na, s├Ânmekte olan ate┼če yakla┼č─▒yor; iri, ak─▒ll─▒ g├Âzleriyle bizi inceleyerek sessiz bir halka halinde ├ževremizde toplan─▒yorlard─▒.
Makar onlara ok┼čay─▒c─▒ bir sesle:
ÔÇť- Hop, hop, hey!ÔÇŁ diye ├╝nledi. Sonra kuzgun renkli sevgili at─▒n─▒n boynuna eliyle vurdu, bana d├Ânerek ÔÇťUyuyal─▒m art─▒kÔÇŁ dedi ve gocu─čunu ba┼č─▒na ├žekip topra─ča uzanarak sessizli─če g├Âm├╝ld├╝.
Ben uyuyam─▒yordum. G├Âzlerimi bozk─▒r─▒n karanl─▒─č─▒na dikmi┼čtim. Orada, havada, Radda'n─▒n bir ├žari├že kadar g├╝zel ve ma─črur g├Âr├╝nt├╝s├╝ y├╝z├╝yordu. Elindeki bir tutam sa├ž─▒ g├Â─čs├╝ndeki yaraya bast─▒rm─▒┼čt─▒. Esmer, ince parmaklar─▒n─▒n aras─▒ndan damla damla akan kan, ate┼č k─▒z─▒ll─▒─č─▒nda yald─▒zc─▒klar gibi topra─ča d├Âk├╝l├╝yordu.
Yi─čit Loyko Zobar'─▒n g├Âr├╝nt├╝s├╝ de onun pe┼či s─▒ra ak─▒p gidiyordu. G├╝r, kara per├žemleri y├╝z├╝ne d├Âk├╝lm├╝┼čt├╝. Onlar─▒n alt─▒ndan da so─čuk, iri g├Âzya┼č─▒ damlalar─▒ birbiri arkas─▒na yuvarlan─▒yorduÔÇŽ
Ya─čmur ┼čiddetleniyor; deniz, eski asker Danilo'nun k─▒z─▒ Radda'yla yi─čit Loyko Zobar'a, bu g├╝zel ve ma─črur ├çingene ├žiftine karanl─▒k, g├Ârkemli bir a─č─▒t yak─▒yordu.
Onlar gecenin karanl─▒─č─▒nda, sessizce, yava┼č yava┼č ko┼čuyorlar, yak─▒┼č─▒kl─▒ Loyko ma─črur Radda'ya bir t├╝rl├╝ yeti┼čemiyordu.
1892
«   01   ...    04   05   06   07   08   09   10   11   12   13   14   15   16   17   18   19   20   21   22   23   24   ...    68   »   


´╗┐