Ana Sayfa » Mesnevî-i Şerif Tercümesi » Mesnevi 1. Cilt : 63


MESNEVI 1. CILT

MEVLANA CELALEDDİN-İ RUMİ


(1401 -2100 Beyitler)
Fakat iki parmağını iki gözünün üstüne koy: bir şey görebilir misin? İnsaf et! Sen görmesen de dünya yok değildir. Kusur, ancak şom, nefsin parmağında. Kendine gel! Gözünden parmağını kaldır da ne istiyorsan gör.
Nûh'un ümmeti, Nûh'a “ Nerede sevap?” dediler. Nûh “ duymamak, görmemek için elbisenize büründüğünüz cihette.
1405. Elbiselerinize bürünüp yüzünüzü, başınızı sardınız; ondan dolayı gözünüz olduğu halde görmediniz” dedi.
İnsan gözden ibarettir. Geri kalanı bir deridir. Göz de, dostu gören göze derler.
İnsan, dostu görmeyince kör olsun, daha iyi. Böyle adam Süleyman bile olsa, karınca ondan yeğdir. “
Bu yepyeni sözler, Rum elçisini semaa getirdi, Ömer'i görmek iştiyakı arttı.
Gözünü o padişahı aramaya dikti, eşyasını da kaybetti, atını da.
1410. O iş erinin ardına düşmüş, her tarafa koşmakta, delicesine onu aramaktaydı. ” Dünyada böyle adam da olur mu ki cihandan can gibi gizlenmiş“ diyordu. Candan kul olmak için onu aradı. Şüphesiz, arayan bulur.
Bir bedevi karısı, onun yabancı olduğunu gördü; Ömer'i aradığını anlayıp ” İşte şuracıkta, şu hurma ağacının altında ;
Elçinin Emîrülmü'minin Ömer'i - Tanrı ondan razı olsun - bir ağaç altında uyur bulması
Hurma ağacının dibinde, halktan ayrılmış, yapayalnız, gölgelikte uyuyan Tanrı gölgesini gör“ dedi.
1415. Elçi oraya gelip uzakta durdu. Ömer'i görünce titremeye başladı.
O uyuyandan elçiye bir heybet, gönlüne hoş bir hal geldi.
Muhabbet ve heybet birbirinin zıttı iken gönlünde bu iki zıttın birleştiğini gördü.
Kendi kendine ” Ben nice Padişahlar gördüm; büyük sultanların makbulü oldum.
Onlardan korkmaz, ürkmezdim. Bu adamın heybeti aklımı başımdan aldı.
1420. Aslanlar, kaplanlar bulunan ormanlara daldım, yüzümün rengi bile kaçmadı. Bir çok savaşlarda bulundum; savaş başlayınca
Bir hayli ağır yaralar aldım, düşmanları ağır bir surette yaraladım. Bütün bu ahvalde kalbim, diğerlerinden daha kuvvetli idi.
Bu adam silâhsız, kuru yerde yatıyor; benim yedi âzam tir tir titremekte; bu ne? Bu heybet Hak'tan halktan değil; bu heybet, şu abalı adamdan gelmiyor“ dedi.
1425. Bir kişi Hak'tan korkup takva yolunu tuttu mu: cin olsun, insan olsun, onu kim görse korkar. Bu düşünce içinde hürmetle ellerini bağladı. Bir müddet sonra Ömer, uykudan uyandı.
Ömer'in uykudan uyanması ve Kayser elçisinin ona selâm vermesi


«   01   ...    53   54   55   56   57   58   59   60   61   62   63   64   65   66   67   68   69   70   71   72   73   ...    171   »