´╗┐ Ana Sayfa ┬╗ Mesnev├«-i ┼×erif Terc├╝mesi ┬╗ Mesnevi 1. Cilt : 117


MESNEVI 1. CILT

MEVLANA CELALEDD─░N-─░ RUM─░


Yoksul, nas─▒l ihsana ve ihsan sahibine ├ó┼č─▒ksa ihsan sahibi de yoksula ├ó┼č─▒kt─▒r. Yoksulun sabr─▒ ├žoksa ihsan sahibi onun kap─▒s─▒na gelir. ─░hsan sahibinin sabr─▒ fazlaysa yoksul, onun kap─▒s─▒na var─▒r. Fakat yoksulun sabr─▒, kemalidir, ihsan sahibinin sabr─▒ ise noksan─▒
Kap─▒dan ses gelmekteydi: Ey istekli, gel! C├Âmertlik, yoksul gibi, yoksullara muhta├žt─▒r.
2745. Cilal─▒ ve tozsuz ayna arayan g├╝zeller gibi c├Âmertlik de yoksul ve zay─▒f ki┼čileri arar.
G├╝zellerin y├╝z├╝ ayna ile g├╝zelle┼čir. Onlar aynaya bak─▒p bezenirler. ─░hsan ve keremin y├╝z├╝ de yoksula bakmakla
g├Âr├╝n├╝r.
Bundan dolay─▒ Hak ÔÇť Vedduh├óÔÇŁ s├╗resinde ÔÇť Ey Muhammed, yoksula ba─č─▒rmaÔÇŁ buyurdu.
Mademki yoksul, c├Âmertli─čin aynas─▒d─▒r, iyi bil ki a─č─▒zdan ├ž─▒kan nefes aynay─▒ bu─čuland─▒r─▒r.
Tanr─▒'n─▒n bir ├že┼čit c├Âmertli─či, yoksullar─▒ meydana ├ž─▒kar─▒r, bir ba┼čka c├Âmertli─či de onlara bol bol ihsanda bulunur.
2750. ┼×u halde yoksullar, Tanr─▒ c├Âmertli─či aynalar─▒d─▒r. Hak ile Hak olan ve varl─▒ktan tamam─▒ ile ge├žen hakik├« yoksullarsa mutlak nur olmu┼člard─▒r.
Bu iki ├že┼čit yoksuldan ba┼čkalar─▒ (yani varl─▒─č─▒ olmayanlarla varl─▒ktan ge├ženlerden ba┼čkalar─▒) esasen ├Âl├╝d├╝r. Bu ├že┼čit adam bu kap─▒da de─čildir, perdedeki, nak─▒┼čtan, suretten ibarettir.
Tanr─▒'ya muhta├ž ve susam─▒┼č ki┼čiyle Tanr─▒'ya ait bir ┼čeye sahip olmayan ve ondan ba┼čkas─▒n─▒ dileyen ki┼či
aras─▒ndaki fark
O ki┼či, yoksulun resmidir, can─▒ yoktur, ekmek yemez. K├Âpek resmine kemik atma. O, Tanr─▒ fakiri de─čil, lokma fakiridir. ├ľl├╝ resmin ├Ân├╝ne yemek taba─č─▒n─▒ koyma. Ekmek yoksulu, karada bal─▒kt─▒r. ┼×ekli bal─▒k ┼čeklidir ama denizden ├╝rk├╝p ka├žar.
2755. O evde beslenen ku┼čtur, havada u├žan S├«murg de─čil. Nefis ┼čeyler yiyip i├žer, g─▒das─▒ Hak'tan de─čildir. Yemek, i├žmek i├žin Tanr─▒ ├ó┼č─▒─č─▒d─▒r; can─▒ g├╝zelli─če ├ó┼č─▒k de─čildir.
Tanr─▒n─▒n zat─▒na ├ó┼č─▒k oldu─čunu vehmetse bile sevdi─či zat de─čildir; vehmi, esma ve s─▒f├ót─▒n verdi─či vehimdir. Vehim; vas─▒flardan, hadlerden do─čar. Hak ise do─čmam─▒┼čt─▒r, do─čurmaz.
Kendi tasvir etti─či ┼čeye, kendi vehmine a┼č─▒k olan ki┼či, nereden nimet ve ihsan sahibi Tanr─▒ ├ó┼č─▒klar─▒ndan olacak?
2760. O vehme ├ó┼č─▒k olan, do─črucuysa mecazi sevgisi, kendisini nihayet hakikate ├žeker, g├Ât├╝r├╝r.
Bu s├Âz├╝ iyice anlatmak, a├žmak l├óz─▒m; fakat eski d├╝┼č├╝ncelilerden, onlar─▒n k├Âhne anlay─▒┼člar─▒ndan korkuyorum.
K─▒sa g├Âr├╝┼čl├╝ k├Âhne anlay─▒┼člar, fikre y├╝z t├╝rl├╝ k├Ât├╝ hayaller getirirler.
Herkesin do─čru i┼čitmeye kudreti yoktur. Her ku┼čca─č─▒z, bir inciri b├╝t├╝n olarak yutamaz.
Hele ├Âlm├╝┼č, ├ž├╝r├╝m├╝┼č, hayallere dalm─▒┼č k├Âr bir ku┼č olursaÔÇŽ


«   01   ...    07   08   09   10   11   12   13   14   15   16   17   18   19   20   21   22   23   24   25   26   27   ...    171   »   


´╗┐