´╗┐ Ana Sayfa ┬╗ Mesnev├«-i ┼×erif Terc├╝mesi ┬╗ Mesnevi 1. Cilt : 139


MESNEVI 1. CILT

MEVLANA CELALEDD─░N-─░ RUM─░


Tanr─▒ ÔÇť Onlar─▒n boyunlar─▒na zincirler vurduk, ba┼člar─▒n─▒ yukar─▒ kald─▒rm─▒┼člard─▒r, indiremezler ÔÇŁ dedi. Bu zincirler, bizden
d─▒┼čar─▒da de─čil.
ÔÇť ├ľnlerine, artlar─▒na m├ónialar koyduk, g├Âzlerini perdeleyip ├Ârtt├╝kÔÇŁ buyurdu. Fakat bu hale u─črayan, ├Ân├╝ndeki, ard─▒ndaki m├óniaya g├Ârmez.
O dikilen m├ónian─▒n ├žetinli─či g├Âr├╝nmez. ├ç├╝nk├╝ o ki┼či, kaza ve kaderin tesiriyle kuruldu─čunu bilmez.
3245. Senin sevgilin, as─▒l sevgilinin y├╝z├╝n├╝ ├ÂrtmekteÔÇŽm├╝r┼čidin, as─▒l m├╝r┼čidin, s├Âz├╝n├╝ dinlemene m├óni olmaktad─▒r. Nice k├ófirler vard─▒r ki din sevdas─▒ndad─▒rlar. Fakat namus, kibir, ┼ču bu; onlar─▒n m├ónialar─▒, halleridir. Bu, gizli bir ba─čd─▒r ama demirden beter. Demir ba─č─▒, ancak balta k─▒rarÔÇŽ
Demir ba─č─▒ k─▒rmak, kald─▒rmak ne de olsa yine m├╝mk├╝nd├╝r. Fakat gayptan ba─članan ba─ča kimse ├žare bulamaz. Bir adam─▒ ar─▒ sokarsa tabiat─▒, derhal o k├Ât├╝l├╝─č├╝ gidermek i├žin u─čra┼čmaya ba┼člar.
3250. Bu da ar─▒ sokmas─▒d─▒r ama kendi varl─▒─č─▒ndan, senden meydana gelmedir. B├Âyle olunca da gam kuvvetlenir, illet bir t├╝rl├╝ ge├žmez.
─░├žimden bunu a├žmak, iyice anlatmak geliyor ama ├╝mitsizlik verir diye korkuyorum.
Hay─▒r, ├╝mitsizlenme, sevin o feryada eri┼čen Tanr─▒'ya feryat et!
Ey affetmeyi seven Tanr─▒, bizi affet! Ey eskimi┼č nas─▒r illetinin bile hekimi, bizi ba─č─▒┼čla!
Hikmetin g├Ânl├╝ne aksetmesi o k├Ât├╝y├╝ yoldan ├ž─▒kard─▒. Sen de kendini g├Ârme ki bu g├Âr├╝┼č senden toz kald─▒rmas─▒n.
3255. Karde┼č sana ak─▒p duran hikmet ÔÇť Tanr─▒ Abd├óli'ndendir, sana ├óriyettir. O kendisinde bir nur bulmu┼čtur ama o nur, padi┼čahlar─▒n e┼či─činden vurmu┼čtur. ┼×├╝kret, ma─črur olma, ululanma, kulak as ve hi├ž kendini g├Ârme. Y├╝z binlerce ah ki bu ├óriyet hal, ├╝mmetleri ├╝mmetlikten uzakla┼čt─▒rd─▒. Kendisini, her konakta sofra ba┼č─▒na varacak sanmayan ki┼čiye kul olay─▒m.
3260. Adam─▒n bir g├╝n evine varabilmesi i├žin bir ├žok konaklar─▒ terk etmesi l├óz─▒md─▒r.
Demir k─▒pk─▒rm─▒z─▒ oldu ama hakikatte k─▒z─▒l de─čildir ki. Bu k─▒z─▒ll─▒k, bir oca─č─▒n demire verdi─či ├óriyet k─▒z─▒ll─▒kt─▒r.
Penceredeki cam, yahut ev; nurlan─▒rsa, ─▒┼č─▒k verirse onu parlak sanma, anla ki parlakl─▒k g├╝ne┼čtedir.
Her kap─▒, duvar ÔÇŁ Ben parla─č─▒m, ba┼čkas─▒n─▒n nuruyla parlam─▒yorum. Parlayan benimÔÇť diyebilir.
Fakat g├╝ne┼č ÔÇŁ Ey ham! Hele ben bir batay─▒m da ne oldu─čun meydana ├ž─▒karÔÇť der.
3265. Ye┼čillikler ÔÇŁ Biz kendimizden ye┼čerdik, sevin├ž i├žindeyiz, g├╝l├╝mseyip duruyoruz, ta ezelden beri bu y├╝celik bizde varÔÇť diyebilirler.
Fakat yaz mevsimi, onlara ÔÇŁ Ey ├╝mmetler, ben ge├žeyim de o vakit kendinizi g├Âr├╝nÔÇť der. V├╝cut g├╝zellikle ├Â─č├╝n├╝r, nazlan─▒r durur. ├ç├╝nk├╝ ruh, kuvvetini, kolunu kanad─▒n─▒ gizlemi┼čtir. V├╝cuda der ki: ÔÇŁ Ey s├╝pr├╝nt├╝l├╝k! Sen kim oluyorsun ki? Bir iki g├╝n benim ─▒┼č─▒─č─▒mla ya┼čad─▒n: Naz─▒n i┼čven d├╝nyaya s─▒─čm─▒yor? Hele dur, bekle; ben senden ├ž─▒kay─▒m da g├Âr.


«   01   ...    29   30   31   32   33   34   35   36   37   38   39   40   41   42   43   44   45   46   47   48   49   ...    171   »   


´╗┐