´╗┐ Ana Sayfa ┬╗ Rus Edebiyat─▒ Klasikleri ┬╗ Ana : 04


ANA

MAKS─░M GORK─░


Kendisi kadar iri ve k─▒ll─▒ bir k├Âpe─či vard─▒. Hayvan her g├╝n fabrikaya kadar sahibine e┼člik eder ve ak┼čama da onu kap─▒da beklerdi. Pazar g├╝nleri, Viasov kahvehaneleri dola┼č─▒rd─▒. Hi├ž a─čz─▒n─▒ a├žmadan y├╝r├╝r, yan─▒ndan ge├ženleri s├╝zerdi. Birisini ar─▒yormu┼č gibi davran─▒rd─▒. K├Âpek b├╝t├╝n g├╝n sahibinin ard─▒ndan giderdi. Viasov sarho┼č sarho┼č eve d├Ân├╝nce, sofraya oturur, k├Âpe─če kendi taba─č─▒ndan yedirirdi. Onu asla ne d├Âver, nede h─▒rpalard─▒, ama ok┼čamazd─▒ da. Yemekten sonra, e─čer kar─▒s─▒ sofray─▒ zaman─▒nda kald─▒rmad─▒ysa, masan─▒n ├╝zerinde ne var ne yok hepsini yere f─▒rlat─▒r, ├Ân├╝ne bir ┼či┼če votka kor, s─▒rt─▒n─▒ duvara dayar, a─čz─▒n─▒ a├žar, g├Âzlerini yumar, avaz─▒ ├ž─▒kt─▒─č─▒nca ┼čark─▒ s├Âylerdi. Bo─čuk sesi, i┼čitenlerin i├žini karart─▒rd─▒. ┼×ark─▒n─▒n h├╝z├╝nl├╝ ve kaba s├Âzleri, b─▒y─▒klar─▒ aras─▒ndan anla┼č─▒lmaz bi├žimde ve tekd├╝ze ├ž─▒kar, k─▒llara tak─▒lan ekmek k─▒r─▒nt─▒lar─▒ yere d├Âk├╝l├╝rd├╝. ├çilingir, kocaman parmaklar─▒yla sakal─▒n─▒ tarayarak ┼čark─▒ s├Âylerdi. ┼×ark─▒n─▒n ezgisi k─▒┼č─▒n kurtlar─▒n ulumas─▒n─▒ and─▒r─▒rd─▒. ┼×i┼čede votka kald─▒─č─▒ s├╝rece ┼čark─▒y─▒ kesmezdi. Sonra sedirin ├╝zerinde bir yana y─▒k─▒l─▒r, ya da ba┼č─▒n─▒ masaya koyup fabrika d├╝d├╝─č├╝ ├žal─▒ncaya dek s─▒zar kal─▒rd─▒. K├Âpek yan─▒ ba┼č─▒nda yatard─▒.
F─▒t─▒ktan ├Âld├╝. Tam be┼č g├╝n yata─č─▒nda debelenip durdu. Y├╝z├╝ mosmor kesilmi┼čti. G├Âzleri kapal─▒yd─▒. Di┼člerini g─▒c─▒rdat─▒yordu. Arada s─▒rada:
┬źBana fare zehiri ver, zehirÔÇŽ┬╗ diyordu.
Doktor lapa verdi, ama mutlaka ameliyat etmek gerekti─čini, hastay─▒ hemen hastaneye kald─▒rmalar─▒n─▒ s├Âyledi. Viasov di┼čleri aras─▒ndan homurdand─▒:
┬źCan─▒ cehennemeÔÇŽ yaln─▒z ba┼č─▒ma da ├Âlebilirim ben! Le┼č!┬╗
Doktor gidince, kar─▒s─▒, iki g├Âz├╝ iki ├že┼čme, ameliyata raz─▒ olmas─▒ i├žin zorlad─▒ onu. Viasov yumru─čuyla kad─▒na g├Âzda─č─▒ vererek:
┬źE─čer iyile┼čirsem, ├žok ├žekersin elimden!..┬╗ dedi.
Bir sabah, i┼č ba┼č─▒ d├╝d├╝─č├╝ ├žalarken ├Âld├╝.
Tabutun i├žinde a─čz─▒ a├ž─▒k yat─▒yordu. Fakat ka┼člar─▒ ├žat─▒k, surat─▒ ├Âfkeliydi. Kar─▒s─▒, o─člu, k├Âpe─či, fabrikadan kap─▒ d─▒┼čar─▒ edilmi┼č ayya┼č h─▒rs─▒z Danilo Vesov┼čikov ile mahallenin birka├ž fukaras─▒, ├Âl├╝y├╝ g├Âmd├╝ler. Pavel'in g├Âz├╝nden bir damla ya┼č akmad─▒. Cenaze kortejine rastlayanlar duruyor, ha├ž ├ž─▒kar─▒yor ve yan─▒ndakilere ┼č├Âyle diyordu:
┬źPelageya onun ├Âlmesine sevinmi┼čtir herhaldeÔÇŽ┬╗
Ve hemen s├Âzlerini d├╝zeltiyorlard─▒:
┬ź├ľlmesine de─čil, gebermesine!..┬╗
Tabut ├žukura indirildikten sonra herkes evine d├Ând├╝.
Ama k├Âpek orada kald─▒, taze at─▒lm─▒┼č topra─č─▒n ├╝zerinde yatt─▒, havlamaks─▒z─▒n uzun s├╝re mezar─▒ koklad─▒. Birka├ž g├╝n sonra ├Âld├╝r├╝ld├╝. Kim ├Âld├╝rd├╝, bilinmezÔÇŽ
├ť├ç├ťNC├ť B├ľL├ťM
Babas─▒n─▒n ├Âl├╝m├╝nden on be┼č g├╝n kadar sonra bir pazar g├╝n├╝, Pavel Vlasov eve sarho┼č d├Ând├╝. Sendeleyerek odaya girdi, yumru─čunu babas─▒ gibi masaya indirerek:
┬źYemek ver!┬╗ diye ba─č─▒rd─▒.
«   01   02   03   04   05   06   07   08   09   10   11   12   13   14   ...    262   »   


´╗┐