´╗┐ Ana Sayfa ┬╗ Rus Edebiyat─▒ Klasikleri ┬╗ Ana : 119


ANA

MAKS─░M GORK─░


yan─▒ndan. Kad─▒nlar, erkekler s─▒├žr─▒yorlar, ko┼ču┼čuyorlard─▒. Kalabal─▒k, koyu bir lav gibi ak─▒p gidiyordu mar┼č─▒n temposuyla. Ana art─▒k ; g├Âremiyordu o─člunu. Fakat onun y├╝z├╝, g├╝ne┼č yan─▒─č─▒ aln─▒, inan├žla parlayan ate┼čli g├Âzleri canl─▒yd─▒ kafas─▒nda.
Kendini en gerideki saflar─▒n aras─▒nda buldu. Orada, insanlar acele etmeden y├╝r├╝yorlar, kay─▒ts─▒zl─▒kla bak─▒yorlard─▒ ilerdekilere. ─░zledi─či piyesin nas─▒l bitece─čini bilen seyirciler gibi heyecans─▒z bir merakla y├╝r├╝yorlar, kesin laflar ediyorlard─▒:
┬źBir b├Âl├╝k okulda, bir b├Âl├╝k de fabrikada varm─▒┼čÔÇŽ┬╗
┬źVali gelmi┼čÔÇŽ┬╗
┬źSahi mi?┬╗
┬źG├Âz├╝mle g├Ârd├╝m!┬╗
Birisi birka├ž ne┼čeli k├╝f├╝r savurdu.
┬źNe de olsa, bizlerden korkmaya ba┼čl─▒yorlar!┬╗ dedi. ┬źAsker g├Ânderiyorlar, valiyi yolluyorlarÔÇŽ┬╗
Ana'n─▒n g├Â─čs├╝nde hep ayn─▒ duygular ├ž─▒rp─▒n─▒yordu: ┬źSevgili yavrular─▒m!..┬╗ Ama ├ževresinde i┼čitti─či s├Âzler so─čuk ve cans─▒zd─▒. Onlardan uzakla┼čmak i├žin ad─▒mlar─▒n─▒ s─▒kla┼čt─▒rd─▒.
Ans─▒z─▒n kafilenin ba┼č─▒ sanki bir engele ├žarpt─▒. Durmad─▒, ama bir duraksama ge├žirdi, kayg─▒l─▒ bir u─čurlu yay─▒ld─▒. Mar┼č da kesilir gibi oldu, sonra daha g├╝├žl├╝ ├ž─▒kt─▒. Ama ├žok s├╝rmedi, sesler al├žald─▒, geriye do─čru kayd─▒, birbiri ard─▒ndan s├Ând├╝. Koroyu canland─▒rmak, ileri g├Ât├╝rmek i├žin ba─č─▒ranlar oldu ├Âtede beride:
Kalk─▒n ey yery├╝z├╝n├╝nÔÇŽ
Ama art─▒k bu ├ža─čr─▒da ayn─▒ birlik, ayn─▒ kararl─▒l─▒k yoktu. Sesler kayg─▒yla titre┼čiyordu ┼čimdi.
Ana bir ┼čey g├Ârm├╝yordu. En ├Ân saflarda neler olup bitti─čini bilmiyordu. Kalabl─▒─č─▒ yara yara ilerliyordu. Onun ge├žti─čini g├Ârenler ba┼člar─▒n─▒ e─čiyor, ka┼člar─▒n─▒ ├žat─▒yorlard─▒, kimileri s─▒k─▒lgan ifadelerle g├╝l├╝ms├╝yor, kimileri de alayc─▒ ─▒sl─▒klar ├žan-l─▒yorlard─▒. Ana kayg─▒s─▒yla inceliyordu ├ževresindeki y├╝zleri, onlar─▒ bak─▒┼člar─▒yla sorguya ├žekiyor yalvar─▒yor, ilerlemeye ├ža─č─▒r─▒yorduÔÇŽ
Pavel'in sesi i┼čitildi:
┬źArkada┼člar! Askerler de bizim gibi insanlar. Bize vurmazlar. Niye vursunlar? Ger├že─či dile getirdi─čimiz i├žin mi? Onlar─▒n da ihtiyac─▒ var ger├že─či bilmeye. Hen├╝z anlam─▒yorlar, ama g├╝n gelecek, onlar da y├╝r├╝yecekler s├Âm├╝r├╝c├╝lere, katillere kar┼č─▒, ├Âzg├╝rl├╝k bayra─č─▒ alt─▒nda. Ve daha ├žabuk anlamalar─▒ i├žin ileriye do─čru y├╝r├╝memiz gerek. ─░leri arkada┼člar, daima ileri!┬╗
Pavel'in sesi g├╝├žl├╝yd├╝, s├Âzleri a├ž─▒k se├žik i┼čitiliyordu, ama kalabal─▒k da─č─▒l─▒yordu. G├Âstericiler birbiri a/d─▒ndan kimi sa─ča, kimi sola saparak evlere do─čru gidiyor, tahtaperdeler boyunca s├╝z├╝l├╝yorlard─▒. Kafile art─▒k bir takoz bi├žimini alm─▒┼čt─▒; Pavel, takozun sivri ucunu olu┼čturuyordu. Elindeki bayrak ba┼č─▒ ├╝st├╝nde dalgalan─▒yordu. G├Âsterici y─▒─č─▒n─▒, kanatlar─▒n─▒ a├žm─▒┼č, tetikte duran havalan─▒p u├žmaya haz─▒r siyah bir ku┼ča benziyordu, ve Pavel bu ku┼čun gagas─▒yd─▒ sankiÔÇŽ
Y─░RM─░SEK─░Z─░NC─░ B├ľL├ťM
«   01   ...    09   10   11   12   13   14   15   16   17   18   19   20   21   22   23   24   25   26   27   28   29   ...    262   »   


´╗┐