´╗┐ Ana Sayfa ┬╗ Rus Edebiyat─▒ Klasikleri ┬╗ Ana : 159


ANA

MAKS─░M GORK─░


├ľtekiler bundan gocunurlar, onlar da bu ger├že─či ne denli iyi bildiklerini kan─▒tlamak i├žin sert, kaba tart─▒┼čmalara giri┼čirlerdi yeniden. Her biri ├Âb├╝r├╝nden daha y├╝kseklere z─▒plamaya can atard─▒. Bu davran─▒┼člar Ana'y─▒ ├╝zer, kayg─▒land─▒r─▒rd─▒. Ka┼člar─▒n─▒ oynat─▒r, yalvaran g├Âzlerle onlara bakar, ┼č├Âyle d├╝┼č├╝n├╝rd├╝: 'Pavel'ci─čimi ve arkadallar─▒m─▒ unuttular gittiÔÇŽ'
Gerginlik i├žinde, elbette ki anlayamad─▒─č─▒ tart─▒┼čmalar─▒ can kula─č─▒yla dinler, s├Âzc├╝klerin alt─▒nda yatan duygular─▒ anlamaya ├žal─▒┼č─▒rd─▒. Varo┼čta, iyi olan ┼čeyden s├Âzedilirken bu iyi ┼čey t├╝m olarak al─▒n─▒rd─▒. Burada ise her ┼čey ufak par├žalar ayr─▒l─▒yor ve a─č─▒rl─▒─č─▒ azal─▒yordu. ─░┼č├ži mahallesinde her ┼čey daha derinden, daha g├╝├žl├╝ hissedilirdi; buras─▒, ve daha ├žok eski d├╝zenin de─či┼čtirilmesinden s├Âzediliyordu. Oysa varo┼čta yeni bir d├╝zen d├╝┼členirdi. Bundan ├Ât├╝r├╝d├╝r ki, o─člunun ve Andrey'in konu┼čmalar─▒n─▒ daha iyi anlard─▒.
Ana ba┼čka bir ┼čey daha g├Âr├╝yordu: eve bir i┼č├ži geldi─či zaman Nikolay o i┼č├žiye daha senli benli davran─▒yordu, y├╝z├╝nde tatl─▒ bir anlam beliriyor, ba┼čka t├╝rl├╝, yani kaba olmasa bile daha rahat konu┼čuyordu.
Ana:
'S├Âylediklerini anlamalar─▒ i├žin elinden geleni yap─▒yor. i┼čte' diye d├╝┼č├╝n├╝yordu.
Ama bu yorum kendisini doyurmuyordu.
Ziyaret├ži i┼č├žinin de rahats─▒z, huzursuz, gergin durdu─čunu g├Âr├╝yordu. Halktan bir kad─▒n olan kendisiyle i┼č├žiler daha kolay, daha ├Âzg├╝rce konu┼čurlard─▒. Nikolay'─▒n evde bulunmad─▒─č─▒ bir g├╝n, onlardan birine bu d├╝┼č├╝ncesini a├žt─▒.
┬źNiye s─▒k─▒l─▒yorsun?┬╗ diye sordu. ┬źS─▒nava giren bir ├žocuk de─čilsin kiÔÇŽ┬╗
Delikanl─▒ g├╝l├╝msedi.
┬źYenge├žler bile kaz─▒r─▒r al─▒┼č─▒k olmad─▒─č─▒ ortamdaÔÇŽ Alttaraf─▒ bizden de─čil bu arkada┼čÔÇŽ┬╗
Sandrin u─črard─▒ arada bir. Hi├ž bir zaman fazla kalmaz, hep tel├ó┼čl─▒ g├Âr├╝n├╝r, g├╝lmez, giderken her seferinde:
┬źYa Pavel, o nas─▒l? Hasta de─čil ya?┬╗ diye sorard─▒ Ana'ya.
┬źHamdolsun, iyidir, ne┼česi yerinde.┬╗
Ana, Pavel'i duru┼čma tarihini saptamadan bunca zaman hapiste tutmalar─▒ndan yak─▒n─▒rd─▒. Sandrin surat─▒n─▒ asar, susard─▒, parmaklar─▒n─▒ siniri sinirli oynat─▒rd─▒.
Pelageya can atard─▒ 'Sevgili yavrum, onu sevdi─čini pek├ól├ó biliyorum' demek i├žin, ama bir t├╝rl├╝ dili varmazd─▒. Gen├ž k─▒z─▒n sert tavr─▒, s─▒k─▒l─▒ dudaklar─▒, hep i┼čle me┼čgul gibi ├ž─▒kan kuru sesi, her t├╝rl├╝ ok┼čay─▒c─▒ davran─▒┼č─▒ daha ba┼č─▒ndan geri iterdi. Ana hi├ž bir ┼čey demeden, yaln─▒zca i├ž ge├žirerek, Sandrin'in uzatt─▒─č─▒ eli s─▒kar ve '├çok mutsuzsun, yavrucu─čum' diye d├╝┼č├╝n├╝rd├╝.
G├╝n├╝n birinde N├ó┼čata ├ž─▒kageldi. Ana'y─▒ g├Ârd├╝─č├╝ne ├žok
sevindi, onu kucaklad─▒, laf aras─▒nda birden f─▒s─▒ldad─▒: ┬źAnnem ├Âld├╝ÔÇŽ ├ľld├╝ zavall─▒c─▒kÔÇŽ┬╗ Ba┼č─▒n─▒ sarst─▒, g├Âzlerini siliverdi.
«   01   ...    49   50   51   52   53   54   55   56   57   58   59   60   61   62   63   64   65   66   67   68   69   ...    262   »   


´╗┐