´╗┐ Ana Sayfa ┬╗ Rus Edebiyat─▒ Klasikleri ┬╗ Ana : 43


ANA

MAKS─░M GORK─░


girmeyi ba┼čar─▒nca, birdenbire heyecandan u─čuldayan, kara yo─čun bir kitlenin ortas─▒na d├╝┼čt├╝ler. Ana, b├╝t├╝n ba┼člar─▒n ayn─▒ y├Âne, demirhane at├Âlyesinin duvar─▒na d├Ân├╝k oldu─čunu g├Ârd├╝. Orada, Sizov, Makhotin, ve Vialov ve daha be┼č alt─▒ i┼č├ži, olgun ya┼čta, n├╝fuzlu i┼č├žiler, k─▒rm─▒z─▒ tu─člal─▒ duvar─▒n─▒n ├Ân├╝nde hurda demir y─▒─č─▒n─▒ ├╝zerinde ayakta duruyorlard─▒.
┬ź─░┼čte Vlasov geldi!┬╗ diye ba─č─▒rd─▒ biri.
┬źVlasov mu? Buraya gelsinÔÇŽ┬╗
Sa─čdan soldan ayn─▒ zamanda:
┬źSusun!┬╗ diye ba─č─▒ranlar oldu.
Yak─▒nlardan bir yerden, Ribin'in sakin sesi y├╝kseldi:
┬źBir kapik├žik i├žin de─čil, adalet i├žin kar┼č─▒ koymak gerek, as─▒l sorun bu. ├ľnemli olan bizim kapik de─čil, ├Âb├╝r kapiklerden daha iri de─čil bizimki; ama daha a─č─▒rd─▒r. Bizim kapik├žikte bir m├╝d├╝r├╝n rublesinden daha ├žok insan kan─▒ vard─▒r. Sorun. bu. Biz bu bir kapi─če de─čil, kana, ger├že─če de─čer veriyoruz, sorun bu!┬╗
┬źDo─čru! Ya┼ča Ribin!┬╗
┬źHakl─▒s─▒n, ate┼č├ži!┬╗
┬ź─░┼čte Vlasov geldi!┬╗
Makinelerin bo─čuk g├╝r├╝lt├╝s├╝n├╝ istimin derin soluklar─▒n─▒ ve borular─▒n u─čultusunu bast─▒ran insan sesleri, havay─▒ dolduran bir pat─▒rt─▒ halinde eriyordu. Kollar─▒n─▒ sallayan, birbirlerini ate┼čli, i─čneleyici s├Âzlerle k─▒z─▒┼čt─▒ran kimseler ko┼ču┼čup duruyordu ortal─▒kta. Yorgun g├Â─č├╝slerde her zaman uyuklayan ├Âfke ┼čimdi uyan─▒yor, bo┼čalmak i├žin bir ├ž─▒k─▒┼č ar─▒yordu. ─░nsanlar gittik├že artan bir ┼čiddetle az─▒yorlar, ├žat─▒┼č─▒yorlard─▒. Kalabal─▒─č─▒n ├╝st├╝nde bir kurum ve toz bulutu y├╝z├╝yordu. K─▒zarm─▒┼č y├╝zleri kaplayan ter, esmer yanaklarda siyah ya┼člar gibi ak─▒yor, g├Âzler k─▒v─▒lc─▒mlar sa├ž─▒yor, di┼čler par─▒ld─▒yordu.
Pavel, Sizov'la Makhotin'in yan─▒ba┼č─▒na dikiliverdi:
┬źArkada┼člar!┬╗ diye ba─č─▒rd─▒.
Ana, o─člunun y├╝z├╝n├╝n solgun oldu─čunu, dudaklar─▒n─▒n titredi─čini g├Ârd├╝. Ne yapt─▒─č─▒n─▒n fark─▒nda olmayaraktan ilerledi, kalabal─▒kta yol a├žt─▒ kendine. Sinirli sesler ┬źNereye gidiyorsun?┬╗ diyordu. Geriye itiyorlard─▒ Ana'yi. Fakat o durmuyordu. Omuzuyla, dirsekleriyle kalab─▒l─▒─č─▒ yar─▒yor, a─č─▒r a─č─▒r o─čluna yakla┼č─▒yordu. O─člunun yan─▒nda olmak istiyordu.
Bu s├Âzc├╝k derin bir anlam ta┼č─▒yordu Pavel i├žin. ┬źArkada┼člar!┬╗ diye ba─č─▒rd─▒ktan sonra sesinin k─▒s─▒ld─▒─č─▒n─▒ hissetti:
m├╝cadeleye at─▒lman─▒n sevinci bo─čaz─▒n─▒ s─▒km─▒┼čt─▒. Adalet ve hakikat tutkusuyla yan─▒p tutu┼čan y├╝re─čini bu adamlara f─▒rlatman─▒n sevinci i├žindeydi.
┬źArkada┼člar!┬╗ diye bir daha seslendi bu s├Âzc├╝k ona g├╝├ž ve co┼čkunluk verdi. ┬źArkada┼člar, kiliseleri ve fabrikalar─▒ yapan biziz, zincirleri yapan, g├╝m├╝┼č├╝ d├Âken biziz. Herkese, be┼čikten mezara dek, ekme─či ve zevkleri veren bizizÔÇŽ┬╗
┬źTamam, sorun bu, i┼čte!┬╗ diye hayk─▒rd─▒ Ribin.
«   01   ...    33   34   35   36   37   38   39   40   41   42   43   44   45   46   47   48   49   50   51   52   53   ...    262   »   


´╗┐