´╗┐ Ana Sayfa ┬╗ T├╝rk Edebiyat─▒ ┬╗ Ant : 02


ANT

├ľMER SEYFETT─░N


Yaln─▒z bir defa B├╝y├╝k Hoca, kuru, kemikten elleriyle yalan s├Âyledi─čim i├žin sol kula─č─▒m─▒ ├žekmi┼čti. O kadar h─▒zl─▒ ├žekmi┼čti ki, ertesi g├╝n├╝ bile yan─▒yordu. K─▒pk─▒rm─▒z─▒yd─▒. Oysa su├žum yoktu.
Do─čru s├Âylemi┼čtim. Bah├žedeki aptes f─▒├ž─▒s─▒n─▒n muslu─ču kopar─▒lm─▒┼čt─▒. B├╝y├╝k Hoca su├žu yapan─▒ ar─▒yordu. Bu, mavi cepkenli, k─▒rm─▒z─▒ ku┼čakl─▒, hasta, zay─▒f bir ├žocuktu. Haber verdim. Falakaya konacakt─▒. ─░nk├ór etti. Sonra di─čer bir ├žocuk ├ž─▒kt─▒. Kendi kopard─▒─č─▒n─▒, onun su├žu olmad─▒─č─▒n─▒ s├Âyledi. Yere yatt─▒. Ba─č─▒ra ba─č─▒ra sopalar─▒ yedi. O zaman B├╝y├╝k Hoca, ÔÇťNi├žin yalan s├Âyl├╝yor, bu zavall─▒ya iftira ediyorsun?ÔÇŁ diye kula─č─▒ma yap─▒┼čt─▒. Y├╝z├╝n├╝ buru┼čturarak dar─▒ld─▒.
A─člad─▒m. A─člad─▒m. ├ç├╝nk├╝ yalan s├Âylemiyordum. Evet, muslu─ču kopar─▒rken g├Âz├╝mle g├Ârm├╝┼čt├╝m. Ak┼čam├╝st├╝, okut da─č─▒l─▒rken daya─č─▒ yiyen ├žocu─ču tuttum:
ÔÇô Ni├žin beni yalanc─▒ ├ž─▒kard─▒n? dedim. Muslu─ču sen koparmam─▒┼čt─▒nÔÇŽ
ÔÇô Ben koparm─▒┼čt─▒m.
ÔÇô Hay─▒r, sen koparmam─▒┼čt─▒m. ├ľb├╝r ├žocu─čun kopard─▒─č─▒n─▒ ben g├Âz├╝mle g├Ârd├╝m.
Direnmedi. Y├╝z├╝me bakt─▒. Bir an ├Âyle durdu. E─čer hocaya s├Âylemeyece─čime yemin edersem, saklamayacakt─▒. Anlatacakt─▒. Ben hemen meraklan─▒yordum:
ÔÇô Muslu─ču Ali koparm─▒┼čt─▒, dedi, ben de biliyordum. Ama o ├žok zay─▒f, hem hastad─▒r. G├Âr├╝yorsun, falakaya dayanamaz. Belki ├Âl├╝r, daha yataktan yeni kalkt─▒.
ÔÇô Ama sen ni├žin onun yerine dayak yedin?
ÔÇô Ni├žin olacak. Biz onunla ant i├žmi┼čiz. O bug├╝n hasta, ben iyi, kuvvetliyim. Onu kurtard─▒m i┼čte.
Pek g├╝zel anlamad─▒m. Tekrar sordum:
ÔÇô Ant ne?
ÔÇô Bilmiyor musun?
ÔÇô Bilmiyorum!
O vakit g├╝ld├╝. Benden uzakla┼čarak kar┼č─▒l─▒k verdi:
ÔÇô Biz birbirimizin kanlar─▒n─▒ i├žeriz. Buna ÔÇťant i├žmekÔÇŁ derler. Ant i├ženler kan karde┼či olurlar.
Birbirlerine ├Âl├╝nceye kadar yard─▒m ederler, dertli g├╝nlerinde birbirlerine ko┼čarlar.
Sonra dikkat ettim, okulda bir├žok ├žocuk, birbirleriyle ant i├žmi┼člerdi. Kan karde┼čiydiler. Baz─▒ k─▒zlar bile kendi aralar─▒nda ant, i├žmi┼člerdi. Bir g├╝n, bu yeni ├Â─črendi─čim g├Ârene─čin nas─▒l yap─▒ld─▒─č─▒n─▒ da g├Ârd├╝m. Yine arka rahlelerdeydim. K├╝├ž├╝k Hoca aptes almak i├žin d─▒┼čar─▒ ├ž─▒km─▒┼čt─▒.
B├╝y├╝k Hoca, arkas─▒n─▒ bize ├ževirmi┼č, yava┼č yava┼č, bir s├╝m├╝kl├╝b├Âcek kadar a─č─▒r, namaz─▒n─▒ k─▒l─▒yordu. ─░ki ├žocuk tahta sapl─▒ bir ├žak─▒yla kollar─▒n─▒ ├žizdiler. ├ç─▒kan b├╝y├╝k, k─▒rm─▒z─▒ damlay─▒ kollar─▒ ├╝zerinde bu ├žizgiye s├╝rd├╝ler. Kanlar─▒n─▒ kar─▒┼čt─▒rd─▒lar. Sonra birbirlerinin kollar─▒n─▒ emdiler. Ant i├žerek kan karde┼či olmakÔÇŽ Bu beni d├╝┼č├╝nd├╝rmeye ba┼člad─▒. Benim de kan karde┼čim olsa, hocaya kula─č─▒m─▒ ├žektirmeyecek, ├╝stelik falakaya yataca─č─▒m zaman beni kurtaracakt─▒. Koca okulun i├žinde kendimi yapayaln─▒z, arkada┼čs─▒z, koruyucusuz san─▒yordum, anneme d├╝┼č├╝ncemi, her ├žocuk gibi birisiyle ant i├žmek istedi─čimi s├Âyledim. And─▒ tan─▒mlad─▒m. Raz─▒ olmad─▒:
«   01   02   03   04   »   


´╗┐