´╗┐ Ana Sayfa ┬╗ T├╝rk Edebiyat─▒ ┬╗ Ant : 03


ANT

├ľMER SEYFETT─░N


ÔÇô ├ľyle sa├žmal─▒klar istemem. Sak─▒n yapma haÔÇŽ diye uyard─▒ beni. Ama ben dinlemedim. Akl─▒ma ant i├žmeyi koymu┼čtum. Fakat kiminle? Bir rastlant─▒, beklenmeyen bir kaza bana kan karde┼čimi kazand─▒rd─▒. Cuma g├╝nleri bizim evin bah├žesine, b├╝t├╝n kom┼ču ├žocuklar─▒ toplan─▒rlard─▒. Ak┼čama kadar birlikte oynard─▒k. Arkam─▒zdaki evlerin sahibi Hac─▒ Budak'lar─▒n benim kadar bir ├žocuklar─▒ vard─▒ ki, en ├žok ad─▒ ho┼čuma giderdi: M─▒st─▒kÔÇŽ Bu s├Âzc├╝─č├╝ s├Âylerken tad duyar, boyuna tekrarlard─▒m. ├ľylesine uyumluydu kiÔÇŽ K─▒zlar bu g├╝zel ada uydurulmu┼č kafiyeleri, M─▒st─▒k'─▒ bah├žede, sokakta g├Âr├╝nce bir a─č─▒zdan s├Âylerlerdi; h├ól├ó hat─▒r─▒mda.
Mustafa M─▒st─▒k,
Arabaya k─▒st─▒k,
├ť├ž mum yakt─▒k,
Seyrine Bakt─▒k!
diye ba─čr─▒┼č─▒rlar, ellerini yumruk yaparak ona kar┼č─▒ dururlard─▒. M─▒st─▒k hi├ž k─▒zmazd─▒. G├╝lerdi. Biz de, bazen bu d├Ârtl├╝─č├╝ ba─č─▒rarak tekrarlar, e─členirdik.
Bu mini mini ┼čiir, benim hayalimi bile etkilemi┼čti. R├╝yamda, bir├žok ars─▒z k─▒z─▒n M─▒st─▒k'─▒ b├╝y├╝k bir g├Â├žmen arabas─▒na s─▒k─▒┼čt─▒rarak, ├ževresinde ├╝├ž mum yakarak seyrine bakt─▒klar─▒n─▒ g├Âr├╝rd├╝m. Ni├žin M─▒st─▒k ├Âyle uslu dururdu. Ni├žin birden f─▒rlay─▒p bu k─▒zlara birka├ž tokat atmaz, s─▒k─▒┼čt─▒─č─▒ katran kokulu arabadan kurtulmazd─▒? Hepimizden g├╝├žl├╝yd├╝. Ad─▒ gibi her yan─▒ yuvarlakt─▒; ba┼č─▒, kollar─▒, bacaklar─▒, bedeniÔÇŽ Hatta elleriÔÇŽ B├╝t├╝n ├žocuklar─▒ g├╝re┼čte yenerdiÔÇŽ Yaz─▒n her cuma sabah─▒ b├╝y├╝k bir deste s├Â─č├╝t dal─▒ getirirdi. Bu dallardan kendimize atlar yapar, cirit oynar, yar─▒┼ča ├ž─▒kard─▒k.
Yar─▒┼čta da t├╝m├╝m├╝z├╝ ge├žerdi. Onu hi├žbirimiz tutamazd─▒k. ─░┼čte yine b├Âyle bir cuma g├╝n├╝, M─▒st─▒k s├Â─č├╝t dallar─▒yla geldi. Ben uzununu kendime ay─▒rd─▒m. ├ľb├╝rlerini ├žocuklara da─č─▒tt─▒m. Bir ├žak─▒yla bu dallar─▒n ucunu keser, kabuklar─▒ndan iki kulak, bir burun ├ž─▒kart─▒r, t─▒pk─▒ bir at ba┼č─▒na benzetirdik.
Bunu en g├╝zel ben yapard─▒m.
Kendi at─▒m─▒ yap─▒yordum. M─▒st─▒k'la di─čer ├žocuklar s─▒ralar─▒n─▒ bekliyorlard─▒. Nas─▒l oldu, fark─▒na varmad─▒m, s├Â─č├╝d├╝n kabu─ču birden yar─▒ld─▒. Aras─▒ndan kayan ├žak─▒ sol elimin i┼čaret parma─č─▒n─▒ kesti. Sulu, k─▒rm─▒z─▒ bir kan akmaya ba┼člad─▒. O anda akl─▒ma bir ┼čey geldi: Ant i├žmekÔÇŽ
Parma─č─▒m─▒n ac─▒s─▒n─▒ unuttum, M─▒st─▒k'a, ÔÇô Haydi, dedim, bak elim kesildi. Kan karde┼či olal─▒m. Sen de kesÔÇŽ
Siyah g├Âzlerini yere dikerek, b├╝y├╝k, yuvarlak ba┼č─▒n─▒ sallad─▒:
ÔÇô Olur mu yaÔÇŽ Ant i├žin kol kesmek gerekÔÇŽ
ÔÇô Can─▒m ne zarar─▒ var? diye ├╝steledim, kan de─čil mi? Hepsi bir. Ha koldan, ha parmaktanÔÇŽ Haydi, haydi!..
Raz─▒ oldu. Elimden ald─▒─č─▒ ├žak─▒yla kolunu, ├╝stelik biraz derince kesti. Kan─▒ o kadar koyuydu ki, akm─▒yor, bir damla halinde kabar─▒yor, b├╝y├╝yordu: Parma─č─▒m─▒n kan─▒yla kar─▒┼čt─▒rd─▒k. ├ľnce ben emdim. Tuzlu, s─▒cak bir ┼čeydi. Sonra o da benim parma─č─▒m─▒ emdi.
«   01   02   03   04   »   


´╗┐