´╗┐ Ana Sayfa ┬╗ T├╝rk Edebiyat─▒ ┬╗ Forsa : 02


FORSA

├ľMER SEYFETT─░N


─░├žine girdi. Kimse bir ┼čey demedi. Ara s─▒ra kasabaya iniyor, ya┼čl─▒l─▒─č─▒na ac─▒yanlar─▒n verdi─či ekmek paralar─▒n─▒ toplay─▒p d├Ân├╝yordu. On y─▒l daha ge├žti. Art─▒k hi├ž g├╝c├╝ kalmam─▒┼čt─▒. Hem ba─č sahibi de art─▒k onu istemiyordu. Nereye gidecekti?
Ama i┼čte, eskiden beri g├Ârd├╝─č├╝ r├╝yalar─▒ yine g├Ârmeye ba┼člam─▒┼čt─▒. K─▒rk y─▒ll─▒k bir r├╝yaÔÇŽ T├╝rklerin, T├╝rk gemilerinin geli┼čiÔÇŽ G├Âzlerini kurumu┼č elleriyle iyice ovdu. Denizin g├Âkle birle┼čti─či yere bakt─▒. Evet, geleceklerdi, kesindi bu, buna ├Âylesine inan─▒yordu kiÔÇŽ
ÔÇô K─▒rk y─▒l g├Âr├╝len bir r├╝ya yalan olamaz! diyordu. Kul├╝be duvar─▒n─▒n dibine uzand─▒. Yava┼č yava┼č g├Âzlerini kapad─▒. ─░lkbahar bir umut tufan─▒ gibi her yan─▒ parlat─▒yordu. Mart─▒lar─▒n, ÔÇťGeliyorlar, geliyorlar, seni kurtarmaya geliyorlar!ÔÇŁ gibi i┼čitti─či tatl─▒ seslerini dinleye dinleye dald─▒. Duvar ta┼člar─▒n─▒n arkas─▒ndan ├ž─▒kan kertenkeleler ├╝zerinde geziniyorlar, ├žuvaldan giysinin i├žine ka├ž─▒yorlard─▒, g├╝r, beyaz sakal─▒n─▒n ├╝st├╝nde oyna┼č─▒yorlard─▒. Ya┼čl─▒ tutsak r├╝yas─▒nda, a─č─▒r bir T├╝rk donanmas─▒n─▒n limana girdi─čini g├Âr├╝yordu. Kasabaya giden yola birka├ž b├Âl├╝k asker ├ž─▒karm─▒┼člard─▒.
Al bayra─č─▒ uzaktan tan─▒d─▒. Yata─čanlar, kalkanlar g├╝ne┼čin yans─▒mas─▒yla parl─▒yordu.
Bizimkiler! Bizimkiler! diye ba─č─▒rarak uyand─▒. Do─čruldu. ├ťst├╝ndeki kertenkeleler ka├ž─▒┼čt─▒lar.
Limana bakt─▒. Ger├žekten, kalenin kar┼č─▒s─▒nda bir donanma gelmi┼čti. Kad─▒rgalar─▒n, yelkenlerin, k├╝reklerin bi├žimine dikkat etti. Sarard─▒. G├Âzlerini a├žt─▒. Y├╝re─či h─▒zla ├žarpmaya ba┼člad─▒. Ellerini g├Â─čs├╝ne koydu. Bunlar T├╝rk gemileriydi. K─▒y─▒ya yana┼č─▒yorlard─▒. G├Âzlerine inanamad─▒.
ÔÇťAcaba r├╝yada m─▒y─▒m?ÔÇŁ ku┼čkusuna kap─▒ld─▒. Uyan─▒kken r├╝ya g├Âr├╝l├╝r m├╝yd├╝? ─░yice inanabilmek amac─▒yla elini ─▒s─▒rd─▒. Yerden sivri bir, ta┼č par├žas─▒ ald─▒. Aln─▒na vurdu. Evet, i┼čte hissediyordu.
Uyan─▒kt─▒. G├Ârd├╝─č├╝ r├╝ya de─čildi. O uyurken, donanma burnun arkas─▒ndan birdenbire ├ž─▒k─▒vermi┼č olacakt─▒. Sevin├žten, ┼ča┼čk─▒nl─▒ktan dizlerinin ba─č─▒ ├ž├Âz├╝ld├╝. Hemen ├ž├Âkt├╝. Karaya ├ž─▒kan b├Âl├╝kler, ellerinde al bayraklar, kaleye do─čru ilerliyorlard─▒. K─▒rk y─▒ll─▒k bir beklemenin son ├žabas─▒yla davrand─▒. Birden kemikleri ├žat─▒rdad─▒. Badem a─ča├žlar─▒n─▒n ├ži├žekli g├Âlgeleriyle ├Ârt├╝len yoldan y├╝r├╝d├╝. K─▒y─▒ya do─čru ko┼čtu, ko┼čtu. Karaya ├ž─▒kan askerler, aksakall─▒ bir ihtiyar─▒n kendilerine do─čru ko┼čtu─čuna g├Âr├╝nce:
ÔÇô Dur! diye ba─č─▒rd─▒lar. ─░htiyar durmad─▒, ba─č─▒rd─▒:
ÔÇô Ben T├╝rk'├╝m, o─čullar, ben T├╝rk'├╝m.
ÔÇô ÔÇŽ
Askerler onun yakla┼čmas─▒n─▒ beklediler. ─░htiyar, T├╝rklerin yan─▒na yakla┼č─▒nca ├Ân├╝ne ilk geleni tutup ├Âpmeye ba┼člad─▒. G├Âzlerinden ya┼člar ak─▒yordu. Haline bakanlar ├╝z├╝lm├╝┼člerdi. Biraz heyecan─▒ dinince sordular:
ÔÇô Ka├ž y─▒ld─▒r tutsaks─▒n?
ÔÇô K─▒rk!
ÔÇô Nerelisin?
ÔÇô Edremitli.
ÔÇô Ad─▒n ne?
ÔÇô Kara Memi┼č.
ÔÇô Kaptan m─▒yd─▒n?
ÔÇô EvetÔÇŽ
«   01   02   03   »   


´╗┐