Ana Sayfa » Türk Edebiyatı » İlk Cinayet : 02


İLK CİNAYET

ÖMER SEYFETTİN


– Uçamıyor olmalı.
– Denize düşerse boğulur.
Öteki kadınlar da söze karışıyor, “Yaşamaz!” diyorlar. Annem beyaz kuşu, “A zavallı, o zavallı!” diyerek uzun uzadıya okşadıktan sonra benim kucağıma veriyor.
– Eve götürelim, belki yaşar, diyor. Ama sakın sıkma yavrum.
– Sıkmam.
– Böyle tut işte.
Gümüş maşacığına bir ince sigara takıyor. Yanındaki hanımla yine dalıyor söze. Kuşcağızın tüyleri o kadar beyaz ki… Dokunuyorum… Kanatlarının kemikleri belli oluyor. Ayakları kırmızı.
Kaçmak için hiç çırpınmıyor, şaşırmış. Gözleri yusyuvarlak. Kırmızı gagasının kenarında sanki sarı bir şey yemiş de bulaşığı kalmış gibi san bir iz var. Boynunu uzatarak çevresine bakmaya çalışıyor. Ben o zaman gözlerimi anneme kaldırıyorum. Yanımdaki hanımla gülüşerek konuşuyorlar. Benimle ilgili değil. Sonra beyaz kuşun uzanan ince boynunu yavaşça elimle tutuyorum. Bütün gücümle sıkmaya başlıyorum. Kanatlarını açmak istiyor. Öteki elimle onları da tutuyorum. Mercan ayakları dizlerime batıyor. Sıkıyorum, sıkıyorum, sıkıyorum. Dişlerim kırılacak gibi sıkıyorum, gık diyemiyor. Sarı kenarlı gagacığı titreyerek açılıp kapanıyor. Pembe sivri dili dışarı çıkıyor. Yuvarlak. Gözleri önce büyüyor. Sonra küçülüyor, sonra sönüyor…
Birdenbire kasılmış ellerimi açıyorum. Beyaz kuşcağızın ölüsü “pat!” diye düşüyor yere…
Annem dönüyor eğiliyor. Yerden bu henüz sıcak, masum ölüyü alıyor. “A… Aaaa ölmüş!” dedikten sonra bana dik dik bakıyor:
– Ne yaptın?
– …
– Sıktın mı?
– …
– Söyle bakayım?
– …
Karşılık veremiyor, avazım çıktığı kadar ağlamaya başlıyorum. Annemin elinden beyaz kuşun ölüsünü sarı saçlı hanım alıyor:
– Ah, ne günah!
– Zavallıcık.
Başka kadınlar da söze karışıyor. Karşımızda oturan şişman, yaşlı bir kadın cinayetimi bildiriyor:
– Boğdu. Gördüm vallahi, ne hain çocuk…
Annem sapsarı kesilmiş, sesi titriyor:
«   01   02   03   »