´╗┐ Ana Sayfa ┬╗ T├╝rk Edebiyat─▒ ┬╗ K├╝t├╝k : 07


K├ťT├ťK

├ľMER SEYFETT─░N


┼×algo'nun tepesinde, ┼čan, namus kefeni olan u─čursuz beyaz bayrak dalgalan─▒yordu. Demir kap─▒lar a├ž─▒lm─▒┼čt─▒. Korkudan sapsar─▒ kesilen tu─čla kumandan, alt─▒n k─▒l─▒├žl─▒ asilzadeler, z─▒rhl─▒ ┼č├Âvalyeler, Arslan Bey'in ├Ân├╝nde dize gelmi┼člerdi. Silahlar─▒ al─▒nan d├╝┼čman iki┼čer iki┼čer ba─član─▒yor, tak─▒m tak─▒m ordug├óh─▒n arkas─▒na g├Ât├╝r├╝l├╝yordu. Kalenin i├žindeki k─▒ymetli ┼čeylerden bir da─č ortada kabar─▒yor; al ye┼čil bayraklarla kalenin tepesine dolan askerler ba─č─▒r─▒┼č─▒yorlar, aralar─▒ndaki dervi┼čler, bedenlerden sarkarak ezan okuyorlar, tekbir ├žekiyorlard─▒.
Teslim olan kumandanla erkânına Arslan Bey;
ÔÇťKorkmay─▒n─▒z. Hayat─▒n─▒z ba─č─▒┼članm─▒┼čt─▒r. Biz Vire'yi bozmay─▒z. Gelin, size elli manda ile buraya getirdi─čim topu seyrettireyimÔÇŽÔÇŁ dedi.
Terc├╝man bunu tekrarlay─▒nca hepsi birbirlerine bak─▒┼čt─▒lar. Bu m├╝thi┼č, bu korkun├ž aleti yak─▒ndan g├Ârmeyi hem merak ediyorlar, hem ├žekiniyorlard─▒. Arslan Bey'in arkas─▒na tak─▒ld─▒lar. B├╝y├╝k topa do─čru y├╝r├╝d├╝ler. Yakla┼č─▒nca Arslan Bey;
ÔÇť─░┼čteÔÇŁ dedi, ÔÇťSizin b├Âyle topunuz var m─▒?ÔÇŁ
D├╝┼čman kumandan─▒ terc├╝manla cevap verdi:
ÔÇťHay─▒r.ÔÇŁ
ÔÇťNi├žin yapm─▒yorsunuz?ÔÇŁ
ÔÇťBilmiyoruz.ÔÇŁ
Gen├ž irisi bir ┼č├Âvalye terc├╝mana bir ┼čeyler sordu. Arslan Bey;
ÔÇťNe diyor?ÔÇŁ dedi.
ÔÇťBey bu topu ka├ž g├╝nde ─░stanbul'dan buraya getirmi┼čtir, diyor.ÔÇŁ
ÔÇťSen de ki: ─░stanbul'dan getirmemi┼č. Burada bir hafta i├žinde kendisi yapm─▒┼č.ÔÇŁ
Terc├╝man bu s├Âzleri s├Âyleyince esirler afalla┼čt─▒lar. Arslan Bey, daha ziyade yakla┼č─▒p elleriyle yoklamalar─▒na, daha yak─▒ndan g├Ârmelerine m├╝saade etti─čini s├Âyledi. Ma─črur kumandan, kahraman asilzadeler, cesur ┼č├Âvalyeler, b├╝y├╝k topun etraf─▒nda topland─▒lar. Bir elini han├žerinin elmas sap─▒na dayayan Arslan Bey, ├Âteki eliyle, g├╝l├╝mseyerek pala b─▒y─▒klar─▒n─▒ b├╝k├╝yor, arkas─▒ndaki k├óhya, ba┼č─▒n─▒ ka┼č─▒yarak g├╝lmekten kat─▒l─▒yor, terc├╝man aptalla┼č─▒yordu. Yirmi ad─▒m uzakta duran m─▒zrakl─▒ n├Âbet├žiler de g├╝l├╝┼č├╝yorlard─▒. Esirler topa elini s├╝rd├╝ler. Deli─čini arad─▒lar.
Bulamay─▒nca sarard─▒lar. Sonra k─▒zard─▒lar. Birbirlerine bak─▒┼čt─▒lar. ├ľyle kald─▒lar. Kollar─▒n, ├žaprazlayarak yere bakan kale kumandan─▒ titreyerek m─▒r─▒ldand─▒. Arslan Bey, terc├╝mana bakt─▒;
ÔÇťNe diyor?ÔÇŁ
ÔÇťBu mertlik de─čilÔÇŽ diyor.ÔÇŁ
ÔÇťOna sor ki: Hen├╝z bir kere patlamayan bir toptan korkarak, hemen teslim oluvermek mi mertliktir?ÔÇŁ
Terc├╝man sordu.
Kale kumandan─▒, g├Âzlerini yerden kald─▒r─▒p cevap veremedi. Asilzadeler, ┼č├Âvalyeler, birbirlerinin y├╝zlerine bakmaya cesaret edemediler, ani bir ├Âl├╝m darbesiyle vurulmu┼č gibi olduklar─▒ yerde donup kald─▒lar.
Bir g├╝llesiyle kaleyi y─▒kacak olan bu korkun├ž top, siyaha boyanm─▒┼č kocaman bir k├╝t├╝kten ba┼čka bir ┼čey de─čildi!ÔÇŽ
«   01   02   03   04   05   06   07   »   


´╗┐